TANTRA przedstawia film "Pociag Zycia"

Nie lubił szkoły, ale mimo to zdecydował się na trudne studia, gdzie uczył się łaciny, greki i filozofii. Po maturze, w chwili kiedy Francja zaangażowała się w wojnę w Algierii kontynuował naukę jako student medycyny. Rozpoczął pracę z wiarą w idee, ale wkrótce zrozumiał, że jego kolegów bardziej interesowały korzyci finansowe niż cierpienia pacjentów. Porzucił pracę lekarza w chwili miłosnego zawodu. Oba te czynniki spowodowały, że zmienił nazwisko (przybrał pseudonim artystyczny Rufus), przyjaciół, miasto oraz zawód. W wieku 23 lat wstąpił do Konserwatorium Sztuki Dramatycznej na ulicy Blanche w Paryżu.

Jego pierwszymi partnerami scenicznymi byli Jacques Higelin i Brigitte Fontaine. Owocem ich współpracy były trzy sztuki; najpierw Maman j'ai peur w 1966, którą to sztukę Herald Tribune okrzyknęła najlepszym paryskim spektaklem sezonu! Tych kilka linijek w angielskim pimie stało się impulsem do kontynuowania obranej drogi. Dwa następne spektakle to Il n'y aura plus d'arbres i Les enfants sont tous fous.

Odtąd rozpoczęła się jego wspaniała przygoda z teatrem upływająca pomiędzy spektaklami, które pisał sam (często był to teatr jednego aktora") a rolami, które prowadziły go od Cervantesa poprzez Becketa, aż do Woody Allena.

Piękne role zawdzięcza również telewizji i kinu, gdzie grywał od 1966 co najmniej dwa, trzy razy w roku. Pozwoliły mu one także regularnie podróżować po całym wiecie. Film meksykański sprowokował go do studiowania języka hiszpańskiego i zainteresowania się z kulturą Indian Ameryki Południowej; film amerykański wprowadził go do wiata Hollywood, gdzie poznał Roberta Mitchuma oraz Jane Jackman; film hiszpański umożliwił mu poznanie Hiszpanii z czasów Gen. Franco; film czeski nauczył go dostrzegać dwuznacznoci w stosunkach z Wielkim Bratem. Nakręcił dwa filmy szwajcarskie, które pozwoliły mu na odnalezienie swoich sabaudzkich korzeni. Był także bohaterem filmu belgijskiego, co spowodowało, że wielu Francuzów uwierzyło, że pochodzi z Brukseli!

Kino francuskie w stosunku do Rufusa nie było zbyt łaskawe. Zaistniał w nim ponownie w 1990r., po 10 latach grywania ról drugoplanowych, rolą w filmie Delicatessen Jean-Pierre Jeuneta i Marca Caro. Od tej pory zagrał w Nędznikach Clauda Leloucha, Metroland Filipa Saville, Que la lumiere soit Artura Joffe, itd.

Rufus jest bardzo skromnym artystą; wyznaje, że życie rodzinne pociąga go bardziej niż pozycja społeczna i kariera. Nie należy zapominać, że Rufus jest nie tylko aktorem ale też autorem licznych prac lterackich, a jesienią tego roku planuje wydać płytę zatytułowaną Rufus se la chante".

Filmem Pociąg Życia Radu Mihaileanu potwierdza aktorską doskonałoć Rufusa.

Rufus tak mówi o sobie:
Moje życie aktora skupione na pracy wokół słów, umożliwiających przekazanie publicznoci różnorodnych intencji zamierzonych przez wielkich autorów takich jak Becket, Camus, Cervantes, Kohout, Gombrowicz, Calderon, Woody Allen, Erdman, Polanski, Tanner, Godard i Azimi pozwoliło mi zmierzyć się ze zdaniami o podwójnym sensie, o nieoczekiwanej interpunkcji, pełnych niekonwencjonalnych i wręcz agresywnych zwrotów. Owe granie słowami pociągało mnie bardzo i nie pozostało bez wpływu na rozpoczęcie przygody z pisaniem.

Telewizja przyniosła mi ostatnio wspaniałe role, które sprawiły mi nieoczekiwaną przyjemnoć, ale nadal pozostaję wierny kinu. Tego roku poznałem festiwalowe szaleństwo, prezentując film Radu Mihaileanu Pociąg Życia , który był wszędzie nagradzany. Interpretuję tam wspaniałą postać, która ulega transformacji. To włanie lubię najbardziej : opowiadać o człowieku, który się zmienia.